Wirin in de wereld van de toegankelijkheid – kennismaking met het Superteam

Superteam

Mijn naam is Wirin Jewlal, ik ben 32 jaar. Ik ben een schrijver. De Verkiezing meest toegankelijke gemeente van Nederland zocht een schrijver, om verslag te doen van hoe de verkiezing verlopen en wat er gebeurt achter de schermen. Via een begeleider op het werk kreeg ik te horen dat ik mee kon doen. Waarom ik eraan meedoe? Ik zet me graag voor anderen in. 

De dag begon op 13 april.  Op werk kwam een jongeman ons ophalen rond kwart over 9. Omdat we daar zelf niet naartoe konden werden we opgehaald en gebracht. Dat was dan weer netjes geregeld. Voordat we weggingen werden we eerst getest op corona. We waren alle drie negatief en konden met een gerust hart mee naar Amsterdam. Hoera!

De weg ernaartoe was gezellig.  We hebben veel gekletst over het werk. Daar eenmaal in Amsterdam gingen we een gebouw binnen. Het was daar groot. (Nu ik me de plaats herinner bedenk ik me ineens dat dat ook een beetje de omgeving van het huis van een van het personage uit mijn boek is.) We kregen iets te drinken aangeboden. Ik wilde graag een bekertje water.

Nadat ik mijn glaasje water ophad moest ik geïnterviewd worden. Ik vond het idee dat ik geïnterviewd werd spannend, ik voelde mijn maag borrelen. Maar dit kon ook komen doordat ik van tevoren te veel water op had. Ik vond de vragen die er bij het interview werden gesteld erg moeilijk. Een van de vragen was: wat doe ik allemaal op een werkdag. Dat was een moeilijke vraag. Ik ben reuzeblij met mijn werk bij het Weesperstraat, maar het probleem is dat mijn handmotoriek niet goed werkt en daarom kan ik bepaalde activiteiten op het werk niet doen. Helaas! 

“Mijn hersenen hebben ooit geleerd dat je betaald wordt voor je werk. En niet dat je een uitkering krijgt.”

Mijn hersenen hebben ooit geleerd dat je betaald wordt voor je werk. En niet dat je een uitkering krijgt. Die schakeling is moeilijk te omzetten. Dus ben ik maar mijn levensverhaal op papier gaan zetten. Als ik hier zo in rondte kijkt, dan zie ik dat mijn collega’s stuk voor stuk professionals zijn. Dat is leuk om te zien.  

Na het glaasje water en het interview werden we professioneel gefotografeerd. Dat was leuk! 

Rond 13:00 uur hadden we lunch. Ze hadden lekkere broodjes maar helaas met groente erin. Dat lustte ik niet. Dus had ik gelukkig mijn eigen brood mee. Met kaas, zonder groente. Na de pauze moest ik nogmaals gefotografeerd worden. De foto’s waren zeker niet in een keer goed gelukt? Nee, grapje. De foto’s waren juist harstikke goed gelukt. De fotograaf wilde mij zelfs hebben voor een tweede ronde. Na afloop hebben we met het hele Superteam rond de tafel gezeten en kennis met elkaar gemaakt. 

De terugreis naar Den Haag was ik zo moe dat ik weinig sprak. Heb zelfs een klein schoonheidsslaapje gedaan.

Ik vond het geslaagde dag.