Wirin in de wereld van de toegankelijkheid – de gouden enveloppen en de wethouders

Superteam

Om half negen werden we in Den Haag opgehaald door de taxi. Alleen waren we nog iemand vergeten…….. Deborah. Dus we reden snel terug om haar op te halen bij de Weesperstraat. Bij aankomst in Amsterdam lag er een sneltest klaar om ons te testen op corona. Gelukkig! We hadden geen van allen corona.

Dus konden we beginnen. Aan de grote ronde tafel op de redactie bespraken we de dagplanning. Onze eerste opdracht van die dag was dat we shots opnamen van hoe we binnen-en-buiten kwamen lopen. Ik droeg een colbert en voelde me tijdens het filmen stiekem net een filmster. Toen filmden we hoe we met onze laptops naar de redactietafel liepen. Ik was een beetje bang dat ik mijn laptop zou laten vallen. Gelukkig liep het goed af.

Onze derde opdracht was dat we gingen overleggen waar toegankelijkheid over ging. Mari nam de leiding. Mijn mening over toegankelijkheid is dat je met een rolstoel overal naar binnen moet kunnen. En ik zei dat er soms stoeptegels uitstaken en dat je erover kon struikelen.

Na het harde werk mocht het hele Superteam lunchen. Dit keer hadden ze weer overheerlijke broodjes alleen, heel jammer, alweer geen kaas.

Voor mij betekent toegankelijkheid dat ik overal naar binnen kan gaan.

Hierna werden alle leden van het superteam geïnterviewd over wat ze vonden van toegankelijkheid. Met de camera midden in mijn gezicht vertelde ik: voor mij betekent toegankelijkheid dat ik met mijn scootmobiel overal naar binnen kan gaan. En dit gaat niet altijd. Maar ik begrijp dat het voor iemand anders wat anders betekent.

Nadat we allemaal gefilmd waren gingen we de brief schrijven voor de koning en deze in een gouden envelop doen. Nou ja, niet echt voor de koning maar zo voelde het wel.

Hierna verlieten we het hoofdkwartier om de gouden enveloppen in de brievenbus te doen. De weg ernaar toe werden we gefilmd door een geweldige cameraman genaamd Kristiaan de cameraman. Wat hij allemaal wel niet met een camera kan. Het leek wel magisch.

Als allerlaatste gingen we om de beurt in groepen van twee en met een prachtig corona beschermend scherm tussen ons in, de verschillende wethouders bellen in verschillende gemeenten. De gesprekken gingen over hoe de toegankelijkheid in hun gemeente is en wat er verbeterd en aanpast kon worden. De meeste wethouders konden antwoord geven op de vragen die ik had. Dit was niet anders dan verwacht. Ik wilde ze nog langer aan de tand voelen, maar dat liet de tijd ons niet toe. Het urenlange praten vroeg veel van me en mijn gedachten dwaalden af naar het veilige Den Haag.